غزل ۱۹۱۱ - روی تو برق خرمن آسایش دل است

روی تو برق خرمن آسایش دل است
زلف تو تازیانه جانهای غافل است ۱

هر خون که کرد در دل عشاق، مشک شد
اکسیر دانه است زمینی که قابل است ۲

از رنگ و بوی، حسن خداداد فارغ است
نفزاید از بهار جنونی که کامل است ۳

زاهد نیم به مهره گل مشورت کنم
تسبیح استخاره من عقده دل است ۴

سوهان مرگ نیز علاجش نمی کند
پایی که از گرانی جان در سلاسل است ۵

بحر تو بی کنار ز تن پروری شده است
از جان بشوی دست که هر موج ساحل است ۶

ای رهروی که خیر به مردم رسانده ای
آسوده رو که بار تو بر دوش سایل است ۷

از پیچ و تاب عشق مکن شکوه زینهار
کاین پیچ و تاب، جوهر آیینه دل است ۸

از درد و داغ عشق بود برگ عیش من
این است دوزخی که به جنت مقابل است ۹

هر کس نداده است گریبان به دست عقل
صائب بگیر دامن او را که عاقل است! ۱۰