غزل ۱۹۱۲ - آب حیات شبنم آن روی چون گل است

آب حیات شبنم آن روی چون گل است
عنبر خمیر مایه آن زلف و کاکل است ۱

یک چشم پر خمار به از صد قدح شراب
یک چهره شکفته به از صد چمن گل است ۲

بر روی دست باد مرادست سیر من
تا بادبان کشتی من از توکل است ۳

در دور خط تمام شود گیر و دار زلف
بیچاره عاشقی که گرفتار کاکل است ۴

در پیری از حیات اقامت طمع مدار
سیل است عمر و قامت خم گشته چون پل است ۵

شاخی که بی ثمر نبود در چهار فصل
دست ز کار رفته اهل توکل است ۶

استادگی است صیقل آیینه آب را
روشنگر جمال معانی تأمل است ۷

این خرده ای که کرده گره گل در آستین
صائب سپند شعله آواز بلبل است ۸