غزل ۲۷۸۷ - ای مهی کندر نکویی از صفت افزوده‌یی

ای مَهی کَنْدَر نِکویی از صِفَت اَفْزوده‌یی
تا بَسی دَرهایِ دولت بر فَلَک بُگْشوده‌یی ۱

ای بَسا کوهِ اُحد، کَزْ راهِ دلْ بَرکَنده‌یی
ای بَسا وَصْفِ اَحَد، کَنْدَر نَظَر بِنْموده‌یی ۲

جان‌ها زَنبوروار از عشقِ تو پَرّان شُده
تا دَهانِ خاکیان را زان عَسَلْ آلوده‌یی ۳

ای سَبُک عقلی، که از خویشَش گِرانی داده‌یی
وِیْ گِرانْ جانی، که سویِ خویشتن بِرْبوده‌یی ۴

شاد با گوشِ مُقیم اَنْدَر مَقالاتِ اَلَست
چون زِ‌ بی‌چَشمانْ مَقالاتِ خَطا بِشْنوده‌یی ۵

در رُخِ پُرزَهرِ دونان، کَمترَک خندیده‌یی
هر خَسی را از ضرورت در جهانْ بِسْتوده‌یی ۶

فارغی از چَرب و شیرین، در حَلاوت‌‌هایِ خود
چَرب و شیرین باش از خود، زان که خوش پالوده‌یی ۷

ای همه دَعویْت معنی، ای زِ مَعنی بیش‌تَر
ای دو صد چَندان که دعوی کرده‌‌‌‌یی، بِنْموده‌یی ۸

ای کِه می‌جویی مِثالِ شَمسِ تبریزی تو هم
روزگاری می‌بَری، وَنْدَرغَمِ بیهوده‌یی ۹