غزل ۱۹۱۳ - شاخی که چار فصل پر از میوه و گل است

شاخی که چار فصل پر از میوه و گل است
دست ز کار رفته اهل توکل است ۱

چون عاشقی کند به دل جمع عندلیب؟
در گلشنی که غنچه پریشانتر از گل است ۲

نقش مراد دیده جوهرشناس ماست
چین جبین که جوهر تیغ تغافل است ۳

زان خال عنبرین نتوان سرسری گذشت
هر نقطه زین صحیفه محل تأمل است ۴

صائب درین زمانه نمکدان عشق را
شوری که مانده است همین شور بلبل است ۵