غزل ۱۹۲۷ - مرگ سبکروان طلب، آرمیدن است

مرگ سبکروان طلب، آرمیدن است
چون نبض، زندگانی ما در تپیدن است ۱

در شاهراه عشق ز افتادگی مترس
کز پا فتادن تو به منزل رسیدن است ۲

بر سینه گشاده ما دست رد خلق
بر روی بحر، پنجه خونین کشیدن است ۳

تسلیم شو که زخم نمایان عشق را
گر هست بخیه ای، لب خود را گزیدن است ۴

روزی طمع ز کلک تهی مغز داشتن
انگشت خود به وقت ضرورت مکیدن است ۵

از قاصدان شنیدن پیغام دوستان
گل را به دست دیگری از باغ چیدن است ۶

نومیدیی که مژده امید می دهد
از روی ناز نامه عاشق دریدن است ۷

امید چرب نرمی ازین خشک طینتان
روغن ز ریگ و آب ز آهن کشیدن است ۸

نتوان به کنه قطره رسیدن میان بحر
تنها شدن ز خلق، به خود وارسیدن است ۹

چون شیر مادرست مهیا اگر چه رزق
این جهد و کوشش تو به جای مکیدن است ۱۰

صائب ز اهل عقل شنیدن حدیث عشق
اوصاف یوسف از لب اخوان شنیدن است ۱۱