غزل ۱۹۴۲ - محتاج کی به نشأه می چشم مست توست؟

محتاج کی به نشأه می چشم مست توست؟
پر خون دهان جام می از پشت دست توست ۱

چون تاک در سراسر این باغ و بوستان
هر نخل سرکشی که بود زیر دست توست ۲

لعلی که ساخته است نگین دان ز تاج زر
خونین جگر به خانه زین از نشست توست ۳

ساید کلاه گوشه قدرش به آسمان
هر سر که در قلمرو ایجاد، پست توست ۴

نظارگی ز سرو تو چون راست بگذرد؟
جایی که آبهای روان پای بست توست ۵

زین پیش زلف در خم دل بود و این زمان
هر جا دلی است در خم زلف چو شست توست ۶

از باده دست شستن من از صلح نیست
گر توبه می کنم به امد شکست توست ۷

از می شود شعور تو هر لحظه بیشتر
فریاد من ز حوصله دیر مست توست ۸

سرپنجه تصرف خورشید و ماه را
خواهد به چوب بستن، اگر دست دست توست ۹

جود تو بی سؤال به سایل عطا کند
قفلی که بی کلید شود باز، دست توست ۱۰

محرومی از وصال پریزاد معنوی
صائب گناه دیده صورت پرست توست ۱۱