غزل ۱۹۴۴ - زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توست

زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توست
یاقوت آبدار بتان سنگداغ توست ۱

نتوان ز جستجو به تو هر چند راه برد
هر کس برون دویده ز خود در سراغ توست ۲

چشمی که چون ستاره نظربند خواب نیست
حیران پرتو گهر شبچراغ توست ۳

دلهای پاره پاره خونین دلان خاک
در چشم عارفان گل صد برگ باغ توست ۴

در چشم من ز سنبل فردوس بهترست
آشفته خاطری که پریشان دماغ توست ۵

از درد اگر به صاف بود چشم دیگران
ما را نظر ز صاف به درد ایاغ توست ۶

از روی آتشین تو بی بهره ایم ما
هر چند نور دیده ما از چراغ توست ۷

خواهد حباب وار سرت را به باد داد
این باد نخوتی که گره در دماغ توست ۸

چون صائب آن که چاشنی درد یافته است
قانع به زخم خار ز گلهای باغ توست ۹