غزل ۱۹۴۶ - پوچ است هر سری که نه در وی هوای توست

پوچ است هر سری که نه در وی هوای توست
سهوست سجده ای که نه بر خاک پای توست ۱

طبل رحیل هوش من آواز پای توست
حسرت نصیب دیده من از لقای توست ۲

در پرده های چشم شکر خواب صبح نیست
شیرینیی که در دو لب جانفزای توست ۳

خون می کند عرق ز شفق هر صباح و شام
از بس که آفتاب خجل از لقای توست ۴

در باز کردن در باغ بهشت نیست
فیضی که در گشودن بند قبای توست ۵

ظرف وصال نیست من تنگ ظرف را
طبل رحیل هوش من آواز پای توست ۶

خودداری سپند در آتش بود محال
خالی است جای من به حریمی که جای توست ۷

هر شاخ گلی که دست کند در چمن بلند
از روی صدق ورد زبانش دعای توست ۸

هر دل رمیده ای که بساط زمانه داشت
امروز در کمند دو زلف رسای توست ۹

ره نیست در حریم تو هر خودپرست را
بیگانه هر که گشت ز خود آشنای توست ۱۰

چون ترک دلبری ننمایند دلبران ؟
چون هر کجا دلی که بود مبتلای توست ۱۱

استادگی چگونه کند در نثار جان؟
صائب که مرگ و زندگیش از برای توست ۱۲