غزل ۱۹۴۹ - جامی ز خون بی غش منصورم آرزوست

جامی ز خون بی غش منصورم آرزوست
لعل تجلی از کمر طورم آرزوست ۱

بر من جهان ز دیده مورست تنگتر
یک چند تنگنا دل مورم آرزوست ۲

با طاقتی که پنجه ازو برده است موم
رفتن به سیر انجمن طورم آرزوست ۳

ساغر حریف عقل گرانجان نمی شود
رطلی گرانتر از سر مخمورم آرزوست ۴

مردم ز اشتیاق شکر خواب نیستی
بالین دار، چون سر منصورم آرزوست ۵

شیرینی حیات دلم را گزیده است
عریان شدن به خانه زنبورم آرزوست ۶

نازک شدم چنان که گمان می برند خلق
در بر کشیدن کمر مورم آرزوست ۷

صائب درین زمان که رسیده است مشق فکر
هم نغمگی به شاعر مشهورم آرزوست ۸