غزل ۱۹۵۴ - باد بهار مرهم دلهای خسته است

باد بهار مرهم دلهای خسته است
گل مومیایی پر و بال شکسته است ۱

شاخ از شکوفه پنبه سرانجام می کند
از بهر داغ لاله که در خون نشسته است ۲

وقت است اگر ز پوست برآیند غنچه ها
شیر شکوفه زهر هوا را شکسته است ۳

این سبزه نیست بر لب جو رسته، نوبهار
بر زخم خاک، مرهم زنگار بسته است ۴

زنجیریی است ابر که فریاد می کند
دیوانه ای است برق که از بند جسته است ۵

پایی که کوهسار به دامن شکسته بود
از جوش لاله بر سر آتش نشسته است ۶

افسانه نسیم به خوابش نمی کند
از ناله که بوی گل از خواب جسته است؟ ۷

از جوش گل، ز رخنه دیوار بوستان
خورشید در کمین تماشا نشسته است ۸

صائب به هوش باش که داروی بیهشی
باد بهار در گره غنچه بسته است ۹