غزل ۱۹۵۶ - پیری اگر چه بال و پرم را شکسته است

پیری اگر چه بال و پرم را شکسته است
پای جهان نورد خیالم نبسته است ۱

گر بشنوی زمن دو سه حرفی چه می شود؟
راه سخن به مور، سلیمان نبسته است ۲

در تنگنای خاک کند سیر لامکان
آزاده ای که دام علایق گسسته است ۳

خون می چکد به هر لبی انگشت می زنی
از زیر تیغ چرخ، مسلم که جسته است؟ ۴

با سوزن مسیح نمی آرم برون
خاری که در ره تو به پایم شکسته است ۵

زلف تو در گرفتن دلهاست بیقرار
هر چند از گرانی دلها شکسته است ۶

از قیل و قال تیره شود وقت اهل حال
از عکس طوطی آینه ام زنگ بسته است ۷

صائب ز سیل حادثه از جا نمی رود
چون کوه هر که پای به دامن شکسته است ۸