غزل ۱۹۶۰ - یک دل هزار زخم نمایان نداشته است

یک دل هزار زخم نمایان نداشته است
یک گل زمین هزار خیابان نداشته است ۱

کنعان ز آب دیده یعقوب شد خراب
ابر سفید این همه باران نداشته است ۲

جز روی او که در عرق شرم غوطه زد
یک برگ گل هزار نگهبان نداشته است ۳

بر عندلیب زمزمه عشق تهمت است
عاشق دماغ سیر گلستان نداشته است ۴

خود را چنان که هست تماشا نکرده است
هر دلبری که عاشق حیران نداشته است ۵

خوان سپهر و سفره خاک و بساط دهر
پیش از ظهور عشق نمکدان نداشته است ۶

خواهی شوی عزیز، ز چاه وطن برآی
یوسف بهای آن به کنعان نداشته است ۷

صد جان بهای بوسه طلب می کنی ز خلق
دیگر مگر کسی لب خندان نداشته است؟ ۸

صائب اگر چه قلزم عشق آرمیده نیست
در هیچ عهد این همه طوفان نداشته است ۹