غزل ۱۹۶۷ - چشم قدح به جلوه مینای باده است

چشم قدح به جلوه مینای باده است
این شوخ چشم، قمری سرو پیاده است ۱

داغ است لاله را به جگر، یا ز بیخودی
مجنون سری به دامن لیلی نهاده است ۲

از زهر چشم، آب دهد تیغ سرو را
از جلوه تو هر که دل از دست داده است ۳

در پای گل به خواب شدن نیست از ادب
در گلشنی که سرو به یک پا ستاده است ۴

در دست ساقیان نبود سیر و دور ما
باد مراد کشتی ما زور باده است ۵

رسوا شود ز ابر بهاران زمین شور
زاهد ز نقص خویش گریزان ز باده است ۶

در خط عنبرین نرسد هیچ فتنه ای
زان فتنه ها که از شب زلف تو زاده است ۷

داند صدف چه می کشد از روی تلخ بحر
هر کس ز احتیاج دهن را گشاده است ۸

صائب غمین نمی شود از مرگ رفتگان
هر کس به خود قرار اقامت نداده است ۹