غزل ۱۹۶۸ - نقش و نگار دشمن دلهای ساده است

نقش و نگار دشمن دلهای ساده است
جوهر به چشم آینه موی زیاده است ۱

گر دل شود گشاده ز گلزار خلق را
باغ و بهار ما دل و دست گشاده است ۲

می گردد از غبار یتیمی عزیزتر
چون گوهر آن که از صدف پاک زاده است ۳

داده است هر که تن به لگدکوب حادثات
چون راه سر به دامن منزل نهاده است ۴

آن خال نیست زیر لب روح بخش او
کز داغ آب خضر سیاهی فتاده است ۵

جز تیغ برق سیر گران لنگر تو نیست
آبی که تند می رود و ایستاده است ۶

صائب مدام جان نگونش پر از می است
هر کس که چون حباب هوادار باده است ۷