غزل ۱۹۶۶ - زلفش به هر دو دست عنانم گرفته است

زلفش به هر دو دست عنانم گرفته است
ابروی او به پشت کمانم گرفته است ۱

من چون هدف نمی روم از جای خویشتن
پیکان او عبث به زبانم گرفته است ۲

چون از میان خلق نگیرم کناره ای؟
فکر کنار او به میانم گرفته است ۳

آتش چگونه دست و گریبان شود به خار؟
عشق ستیزه خوی، چنانم گرفته است ۴

صائب چو ابر گریه اگر می کنم رواست
آتش چو برق در رگ جانم گرفته است ۵