غزل ۱۹۷۴ - شیرین تبسمی که مرا راه دین زده است

شیرین تبسمی که مرا راه دین زده است
از موم، مهر بر دهن انگبین زده است ۱

خواهد به خون شکست خمار شبانه را
مستی که شیشه دل ما بر زمین زده است ۲

دیگر چه گفته اند که آن یار دلنواز
از زلف باز کرده گره، بر جبین زده است؟ ۳

غافل ز نقشبند کند اهل هوش را
نقشی که بر رخ تو خط عنبرین زده است ۴

جان می دهد چو شمع برای نیم صبح
هر کس تمام شب نفس آتشین زده است ۵

کاری است کار عشق که از شوق دیدنش
شیرین مکرر آینه را بر زمین زده است ۶

روشن کند به چهره دو صد شمع کشته را
شوخی که بر چراغ دلم آستین زده است ۷

نقش امید ساده دلان بیشتر شده است
هر چند غوطه در سیهی آن نگین زده است ۸

صائب نمانده است دل ساده در جهان
از بس که خامه ام رقم دلنشین زده است ۹