غزل ۱۹۷۳ - دل را ز کینه هر که سبکبار کرده است

دل را ز کینه هر که سبکبار کرده است
بالین و بستر از گل بی خار کرده است ۱

روشن گهر کسی است که هر خوب و زشت را
بر خویشتن چو آینه هموار کرده است ۲

استادگی ز عمر سبکرو طمع مدار
سیلاب را که خانه نگهدار کرده است؟ ۳

ایجاد می کند به شکرخنده صبح را
روز مرا کسی که شب تار کرده است ۴

دستم ز کار و کار من از دست رفته است
تا بهله دست در کمر یار کرده است ۵

در عین وصل می تپد از تشنگی به خاک
آن را که شوق تشنه دیدار کرده است ۶

فارغ ز دور باش بود چشم پاک بین
آیینه را که منع ز دیدار کرده است؟ ۷

شهباز انتقام تلافی کند به زخم
هر خنده ای که کبک به کهسار کرده است ۸

ممنونم از غبار کسادی که این حجاب
فارغ مرا ز ناز خریدار کرده است ۹

صائب فریب خنده شادی نمی خورد
هر کس دلی ز گریه سبکبار کرده است ۱۰