غزل ۲۰۰۱ - از فیض نوبهار، زمین بزم چیده ای است

از فیض نوبهار، زمین بزم چیده ای است
دست نگار کرده، رخ می کشیده ای است ۱

باغ از شکوفه، لیلی چادر گرفته ای
از لاله کوه، عاشق در خون تپیده ای است ۲

عالم ز ابر، موج پریزاد می زند
مهد زمین سفینه طوفان رسیده ای است ۳

هر موج سبز، طرف کلاه شکسته ای
هر داغ لاله، چشم غزال رمیده ای است ۴

از لاله، بوستان لب لعلی است می چکان
از جوش گل، چمن رخ ساغر کشیده ای است ۵

هر زلف سنبلی، شب قدری است فیض بخش
هر شاخ پر شکوفه، صباح دمیده ای است ۶

هر برگ سبز، طوطی شیرین تکلمی
هر شبنم گلی، نظر پاک دیده ای است ۷

شیرینی نشاط جهان را گرفته است
صبح از هوای تر، شکر آب دیده ای است ۸

این قامت خمیده و عمر سبک عنان
تیر گشاده ای و کمان کشیده ای است ۹

صائب همین بود دل بی آرزوی ما
امروز زیر چرخ اگر آرمیده ای است ۱۰