غزل ۲۰۰۷ - لبهای خشک، موجه عمان تشنگی است

لبهای خشک، موجه عمان تشنگی است
تبخال آتشین، گل بستان تشنگی است ۱

گر هست اثر ز حسن گلوسوز در جهان
در دودمان شمع شبستان تشنگی است ۲

جنت بود هلاک دل داغ دیدگان
کوثر کباب سینه سوزان تشنگی است ۳

تبخال آتشین به لب سوزناک من
چشمی بود که واله و حیران تشنگی است ۴

حسن برشته ای که جگر را کند کباب
بی چشم زخم، ریگ بیابان تشنگی است ۵

قطع نظر ز حسن گلوسوز مشکل است
کوثر وگرنه دست و گریبان تشنگی است ۶

رعناترست یکقلم از عمر جاودان
هر مد کوتهی که به دیوان تشنگی است ۷

آگاه نیستی که چه گلهای آتشین
در بوته های خار مغیلان تشنگی است ۸

همواری دلی که طمع داری از حیات
موقوف بر درشتی سوهان تشنگی است ۹

رقص نشاط کشتی عاشق شکست ما
موقوف چارموجه طوفان تشنگی است ۱۰

شوقم ز خط فزود به آن لعل آبدار
موج سراب، سلسله جنبان تشنگی است ۱۱

سیری ز زخم تیغ تو نقشی بود بر آب
هر موج ازان محیط، رگ جان تشنگی است ۱۲

پی می برد ز خشکی لبها به سوز دل
صائب نگاه هر که زبان دان تشنگی است ۱۳