غزل ۲۰۲۲ - رزق دهن تیغ بود هر گلو که هست

رزق دهن تیغ بود هر گلو که هست
قالب تهی ز سنگ کند هر سبو که هست ۱

نتوان به هر دو دست سر خود نگاهداشت
بازیچه محیط شود هر کدو که هست ۲

واصل به بحر می شود این جویبارها
در پای خم شکسته شود هر سبو که هست ۳

چون غنچه هر قدر که گره سخت تر کنی
آخر به باد می رود این رنگ و بو که هست ۴

چندان که می برند فرورفتگان به خاک
یک ذره کم نمی شود این آرزو که هست ۵

از بحر، بی طلب صدفت پر گهر شود
گردآوری اگر کنی این آبرو که هست ۶

ما از وضو به شستن دست از جهان خوشیم
پیوسته تازه روی بود این وضو که هست ۷

چندان که مردمان به سخن دل نمی دهند
ما بس نمی کنیم ازین گفتگو که هست ۸

صائب ز ناز و نعمت دنیای پر فریب
ما را بس است این دل بی آرزو که هست ۹