غزل ۲۰۶۳ - بر کافران خدای جهان گر رحیم نیست

بر کافران خدای جهان گر رحیم نیست
چون زلف را ز آتش روی تو بیم نیست ۱

بر خاک همچو طایر یک بال می تپد
آن را که دل ز تیغ ملامت دو نیم نیست ۲

بی آه سرد یاد نداریم سینه را
شکر خدا که خانه ما بی نسیم نیست ۳

بی درد در سخن نبود جوهر اثر
بی قدر و قیمت است گهر تا یتیم نیست ۴

بی برگ شو که عشرت روی زمین تمام
در خانه ای است فرش که در وی گلیم نیست ۵

ما از کجی به کوچه دیگر فتاده ایم
حرفی است این که وضع جهان مستقیم نیست ۶

از دوزخ و بهشت نظر بسته ایم ما
پرواز ما به شهپر امید و بیم نیست ۷

ما غافلان بساط اقامت فکنده ایم
در وادییی که کوه در او مستقیم نیست ۸

صائب شود گشاده دلش بی گرهگشا
هر غنچه ای که چشم به راه نسیم نیست ۹