غزل ۲۰۷۲ - یک آفریده از ته دل شادمانه نیست

یک آفریده از ته دل شادمانه نیست
فرقی میان پیر و جوان زمانه نیست ۱

خاری که در دلم نخلد چون زبان مار
در آشیانه من بی آب و دانه نیست ۲

خمیازه نشاط بود خنده اش چو صبح
آن را که در جگر نفس بیغمانه نیست ۳

بر هر که می فتد نظرم، دلشکسته است
یک شیشه درست درین شیشه خانه نیست ۴

باغ و بهار ما جگر داغدار ماست
در برگریز، بلبل ما بی ترانه نیست ۵

یارب که چشم کرد من دردمند را؟
کز دیده کاروان سرشکم روانه نیست ۶

ره گم ز تازیانه کند اسب راهوار
در بزم باده حاجت چنگ و چغانه نیست ۷

از بهر حفظ، سیم و زر بی ثبات را
بهتر ز دست و دامن سایل خزانه نیست ۸

بیهوده سیر و دور به گرد جهان زند
پرگار را بغیر دل خویش دانه نیست ۹

افتاده ای تو در غلط از کثرت مثال
یک عکس بیش در همه آیینه خانه نیست ۱۰

صائب بغیر نام، چو عنقا درین جهان
چیزی دگر ز هستی من در میانه نیست ۱۱