غزل ۲۰۷۴ - از شرم اگر چه روی تو چندین نقاب داشت

از شرم اگر چه روی تو چندین نقاب داشت
هر ذره از فروغ تو چشم پر آب داشت ۱

رفتی به سیر گلشن و از شرم آب شد
هر گل که باغبان ز برای گلاب داشت ۲

دود قیامت از دل آتش بلند کرد
خونابه ای که در دل گرم این کباب داشت ۳

می خواست زین خرابه به جای خراج، گنج
فرمانروای عشق که ما را خراب داشت ۴

در گلشنی که بلبل ما شد سیه گلیم
هر غنچه در نقاب، گل آفتاب داشت ۵

مجنون به ریگ بادیه غم های خود شمرد
یاد زمانه ای که غم دل حساب داشت ۶

زان آتشی که در دل من عشق برفروخت
هر موی من چو موی میان پیچ و تاب داشت ۷

از ورطه ای که کشتی ما بر کنار رفت
دریا خطر ز گردش چشم حباب داشت ۸

صائب ز ما دگر سخن خونچکان مجوی
تا خام بود، گریه خونین کباب داشت ۹