هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی با استفاده از تصاویر طبیعت و عناصر مختلف مانند شراب، دریا، گل، بلبل، ابر، گوهر، لعل، خورشید، ماه و صبح، به بیان بخشندگی و سخاوت بی‌حد و حصر هستی و پروردگار می‌پردازد. شاعر تأکید می‌کند که همان‌طور که این عناصر بدون دریغ به دیگران می‌بخشند، انسان نیز باید سخاوتمند باشد و به نیازمندان کمک کند.
رده سنی: 15+ این شعر دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی نسبتاً عمیق است که درک آن‌ها به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.

غزل ۲۰۷۵ - ساقی ز ما شراب نخواهد دریغ داشت

ساقی ز ما شراب نخواهد دریغ داشت
دریا ز تشنه آب نخواهد دریغ داشت ۱

آن شاخ گل کز او جگر خار تازه است
از بلبلان گلاب نخواهد دریغ داشت ۲

ابری که بخیه زد به گهر سینه صدف
هرگز ز گوهر آب نخواهد دریغ داشت ۳

لعلی کز اوست زخم نمکسود سنگ را
شور از دل کباب نخواهد دریغ داشت ۴

خورشید چون ز خاک ندارد دریغ فیض
از لعل، آب و تاب نخواهد دریغ داشت ۵

گر در نقاب خاک زند غوطه، نور خود
از ماه، آفتاب نخواهد دریغ داشت ۶

دل بد مکن که خنده مشکل گشای صبح
از غنچه فتح باب نخواهد دریغ داشت ۷

آن منعمی که چشم و دهان بی سؤال داد
اسباب خورد و خواب نخواهد دریغ داشت ۸

آن کس که بی طلب به تو نقد حیات داد
امروز نان و آب نخواهد دریغ داشت ۹

پیر مغان که دست سبو بی طلب گرفت
صائب ز ما شراب نخواهد دریغ داشت ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۰۷۴ - از شرم اگر چه روی تو چندین نقاب داشت
گوهر بعدی:غزل ۲۰۷۶ - هر کس ز تیغ غمزه او سر دریغ داشت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.