غزل ۲۰۷۶ - هر کس ز تیغ غمزه او سر دریغ داشت

هر کس ز تیغ غمزه او سر دریغ داشت
جام سفالی از لب کوثر دریغ داشت ۱

زر را به زر چرا ندهد بی دریغ کس؟
از یار سیمبر نتوان زر دریغ داشت ۲

ماند از غبار خاطر خود زنده زیر خاک
از هر که آسمان مژه تر دریغ داشت ۳

میزان روزگار ندارد به ظلم میل
زان سر بجوی هر چه ازین سر دریغ داشت ۴

فیض قدح چرا بود از آفتاب کم؟
نتوان ز خاک باده احمر دریغ داشت ۵

آگاه بود خضر ز آفات زندگی
دانسته آب را ز سکندر دریغ داشت ۶

صائب ز حرف تلخ شکایت چرا کند؟
هر کس ز کام طوطی، شکر دریغ داشت ۷