غزل ۲۰۸۳ - کارم شب وصال به پاس نظر گذشت

کارم شب وصال به پاس نظر گذشت
فصل بهار من به ته بال و پر گذشت ۱

دامان بیخودی مده از کف به حرف عقل
از بیم راهزن نتوان زین سفر گذشت ۲

دلبستگی نتیجه نقصان بینش است
تا چشم باز کرد صدف از گهر گذشت ۳

ای کاش صرف مشق جنون می شدی تمام
از زندگانی آنچه به کسب هنر گذشت ۴

گر سر رود، ز تیغ فنا سر نمی کشم
نتوان به تلخرویی بحر از گهر گذشت ۵

هر زنده دل که بر خط تسلیم سر نهاد
چون خون مرده از خطر نیشتر گذشت ۶

اشکم هزار مرحله از دل گذشته است
چون رهروی که گرم شد از راهبر گذشت ۷

تا همچو شمع پای نهادم درین بساط
عمرم به گریه شب و آه سحر گذشت ۸

دل را دست دار که موج سبک عنان
با کشتی شکسته ز بحر خطر گذشت ۹

نقصان نکرده است کسی از گذشتگی
وصل نبات یافت چو بید از ثمر گذشت ۱۰

صائب گرفت دامن عمر رمیده را
بر خاک هر که سایه آن سیمبر گذشت ۱۱