غزل ۲۰۸۵ - روزی که حرف عشق مرا بر زبان گذشت

روزی که حرف عشق مرا بر زبان گذشت
چون خامه مد زخم من از استخوان گذشت ۱

هر رخنه قفس دری از فیض بوده است
صد حیف ازان حیات که در آشیان گذشت ۲

یک بار دست در کمر بلبلان نزد
این موج گل که از کمر باغبان گذشت ۳

شد پرده های دیده روشن، قماش ما
از بوی یوسفی که بر این کاروان گذشت ۴

تا روی آتشین تو بی پرده شد ز شرم
آیینه همچو آب ز آیینه دان گذشت ۵

برجسته مصرعی است ز دیوان زندگی
چون نی ز عمر آنچه مرا در فغان گذشت ۶

بی حاصلی نگر که شماریم مغتنم
از زندگانی آنچه به خواب گران گذشت ۷

پیغام وبوسه نیست تسلی فزای من
بازآ که اشتیاق من از این و آن گذشت ۸

صائب ز صبح شیب و سرانجام آن مپرس
چون موسم شباب به خواب گران گذشت ۹