غزل ۲۰۸۹ - از خط دل سیه ز رخش آب و تاب رفت

از خط دل سیه ز رخش آب و تاب رفت
مظلوم ظالمی که به پای حساب رفت ۱

مشت زری که غنچه ز بلبل دریغ داشت
در یک نفس تمام به خرج گلاب رفت ۲

آورد نبض دولت بیدار را به دست
در سایه نهال تو هر کس به خواب رفت ۳

شد رشته ام گره ز خیال دهان یار
عمر دراز در سر این پیچ و تاب رفت ۴

از قرب گلرخان لب خندان کسی نبرد
شبنم برون ز باغ به چشم پر آب رفت ۵

خواهد گرفت دامن آتش به خون من
خوناب حسرتی که مرا از کباب رفت ۶

خود را چو شبنم آن که درین باغ جمع کرد
از خود برون به یک نظر آفتاب رفت ۷

صائب به این خوشم که شدم محو در محیط
هر چند سر به باد مرا چون حباب رفت ۸