غزل ۲۰۹۲ - هر عاشق از رهی به حریم وصال رفت

هر عاشق از رهی به حریم وصال رفت
مجنون پی سیاهی چشم غزال رفت ۱

چشم و دهان یار تلافی کند مگر
عمر عزیز را که به خواب و خیال رفت ۲

خالش به خط سپرد دل خون گرفته را
از دزد آنچه ماند به تاراج فال رفت ۳

روشن بود که چیست سرانجام ناقصان
در عالمی که بدر ازو چون هلال رفت ۴

خاکش به سر، که بیضه درین آشیان نهد
مرغی که بر فلک بتواند به بال رفت ۵

حاشا که گردد آتش دوزخ به گرد من
زآنهاکه بر من از عرق انفعال رفت ۶

صائب به موم از آتش سوزان نرفته است
از فکر آنچه بر من نازک خیال رفت ۷