غزل ۲۰۹۶ - دل راه اشک گرم به مژگان تر گرفت

دل راه اشک گرم به مژگان تر گرفت
افسوس کاین گره سر راه گهر گرفت ۱

چشمم سفید ناشده، آمد نسیم وصل
پیش از شکوفه نخل امیدم ثمر گرفت ۲

تا سایه کرد بر سر من آفتاب عشق
بر هر زمین که سایه ام افتاد، در گرفت ۳

عشق از طواف کعبه مرا بی نیاز کرد
این سیل تندرو، ز رهم سنگ بر گرفت ۴

روی ترا به لانه حمرا چه نسبت است؟
نظاره تو شم مرا در گهر گرفت ۵

بی پختگی ز عمر حلاوت مدار چشم
بادام سبز را نتوان در شکر گرفت ۶

صائب جریده شو که سکندر ز آب خضر
زان ناامید شد که پی راهبر گرفت ۷