غزل ۲۰۹۵ - چشمی که از غبار خطش توتیا گرفت

چشمی که از غبار خطش توتیا گرفت
از اشک خویش دامن آب بقا گرفت ۱

در زیر تیغ، قهقهه کبک می زند
کوه غم تو در دل هر کس که جا گرفت ۲

چون سنگ بر دلش سخن ما گران شده است
طوطی خطی که آینه از دست ما گرفت ۳

خون امیدوار مرا پایمال ساخت
سنگین دلی که دست ترا در حنا گرفت ۴

از زاهدان حلاوت طاعت طمع مدار
شکر نمی توان ز نی بوریا گرفت ۵

آسوده شد ز کشمکش آرزوی خام
دستی که دامن دل بی مدعا گرفت ۶

آن قاتلی کز اوست مرا چشم خونبها
خواهد به مزد دست ز من خونبها گرفت ۷

بر هر چه بی نیازی ما آستین فشاند
در روز بازخواست همان دست ما گرفت ۸

آید مگر به لنگر تسلیم برقرار
بحری که شورش از نفس ناخدا گرفت ۹

صائب به آشنایی بحر اعتماد نیست
این ناشناخت دست کدام آشنا گرفت؟ ۱۰

صائب بهشت نسیه خود را نمود نقد
امروز هر که جا به مقام رضا گرفت ۱۱