غزل ۲۱۰۱ - دل رفته رفته رنگ لب لعل او گرفت

دل رفته رفته رنگ لب لعل او گرفت
زین باده، رنگ کوه بدخشان سبو گرفت ۱

گلرنگ گشت تیغ شهادت ز زخم ما
این آب از صفای گهر رنگ جو گرفت ۲

بر روی آفتاب چو شبنم گشاد چشم
هر پاک گوهری که دل از رنگ و بو گرفت ۳

ته جرعه اش به صبح قیامت شفق دهد
جامی که دیده از لب میگون او گرفت ۴

گوهر حدیث پاکی دامان او شنید
از شرم، هر دو دست صدف را به رو گرفت ۵

از شیر مادرست به من می حلالتر
زین لقمه غمی که مرا در گلو گرفت ۶

دست فلک کجا به گریبان من رسد؟
از شش جهت چنین که مرا غم فرو گرفت ۷

جز خون شدن، امید نجاتم نمانده است
از بس دل مرا به میان آرزو گرفت ۸

دست دعای خلق بود پشتبان عمر
زان خم به پای ماند که دست سبو گرفت ۹

دست از جهان نشسته مکن آرزوی عشق
کاین نیست دامنی که توان بی وضو گرفت ۱۰

صائب ز ناز دایه بی مهر فارغ است
طفلی که با مکیدن انگشت خو گرفت ۱۱