غزل ۲۱۱۲ - مستوری حسن از نظر بوالهوس ماست

مستوری حسن از نظر بوالهوس ماست
این آینه رو پرده نشین از نفس ماست ۱

بال و پر ما تیر جگردوز خزان است
پیراهن گل چاک ز شوق قفس ماست ۲

اندیشه نداریم چو شمع از دهن گاز
سر پیش فکندن ثمر پیشرس ماست ۳

از حسن گلوسوز شکر باج ستانیم
پروانه ناکام، کباب مگس ماست ۴

بی برگی ما برگ و نوای دگران است
شیرازه گلهای چمن خار و خس ماست ۵

هر چند درین قافله پامال غباریم
هر کس که به راه آمده است از جرس ماست ۶

صائب مگر ایام خزان پاک نماید
گردی که بر آیینه گل از نفس ماست ۷