غزل ۲۱۲۶ - ما صافدلان را چه غم از گرد و غبارست؟

ما صافدلان را چه غم از گرد و غبارست؟
زنگار بر آیینه ما جوش بهارست ۱

یک ذره ز سرگشتگی آزار نداریم
بر کشتی ما حلقه گرداب حصارست ۲

چشمی که فروغ از دل بیدار ندارد
شمعی است که شایسته بالین مزارست ۳

چشم بد خورشید مرا بس که گزیده است
پیشانی صبحم به نظر سینه مارست ۴

چون کام صدف قطره ربایی فن من نیست
چون موج، کمند طلبم بحر شکارست ۵

بلبل شده مشغول به پرداز پر و بال
غافل که شکرخنده گل برق سوارست ۶

در آب و عرق از چه نشسته است ز انجم؟
گر عشق نه بر توسن افلاک سوارست ۷

بگسل ز جهان، ز اطلس افلاک گذر کن
سد ره سوزن، گره آخر تارست ۸

در سینه پر ناوک صائب نفس گرم
برقی است که پنهان شده در بوته خارست ۹