غزل ۲۱۳۸ - طوطی ز سخن صیقل آیینه جان است

طوطی ز سخن صیقل آیینه جان است
آن را که سخن سبز کند خضر زمان است ۱

بس خون که کند در جگر چشمه حیوان
از صبر، عقیقی که مرا زیر زبان است ۲

پیداست که در زیر فلک مهلت ما چیست
یک چشم زدن، تیر در آغوش کمان است ۳

در دیده روشن گهران پنجه خورشید
برگی است که لرزان دلش از بیم خزان است ۴

این نقش و نگاری که تو دلبسته آنی
موجی است سبک سیر که بر آب روان است ۵

در قبضه گردون منم آن تیغ جگردار
کز سختی ایام، مرا سنگ فسان است ۶

در پله چشمی که به عبرت نبرد راه
گر دولت بیدار بود، خواب گران است ۷

با صدق ز دوری مکن اندیشه که در کیش
تیری که بود راست در آغوش نشان است ۸

بر سرو، خزان را نبود دست تصرف
پیری چه کند با دل آن کس که جوان است؟ ۹

صائب شرر از سنگ به تدبیر برآید
رحم است بر آن دل که گرفتار جهان است ۱۰