غزل ۲۱۴۱ - محو رخ زیبای تو فارغ ز جهان است

محو رخ زیبای تو فارغ ز جهان است
بیداری حیرت زدگان خواب گران است ۱

پوشیدن چشم از دو جهان سود نبخشد
مادام که دل در بر سالک نگران است ۲

تا دست برآورده ام از خرقه تجرید
بر پیکر من بند قبا بند گران است ۳

پیداست چو ابر تنک جلوه خورشید
در پرده چشمی که خیال تو نهان است ۴

چون سیل، طلبکار ترا سنگ ملامت
در قطع بیابان طلب، سنگ فسان است ۵

در مشرب من خلوت اگر خلوت گورست
بسیار به از صحبت ابنای زمان است ۶

صائب مکن اندیشه جان در سفر عشق
کاین مرحله را ریگ روان خرده جان است ۷