غزل ۲۱۴۰ - در وصل، دل از هجر فزون دل نگران است

در وصل، دل از هجر فزون دل نگران است
آوارگی تیر در آغوش کمان است ۱

بیهوده پس سبحه و زنار دویدیم
شیرازه اوراق دل آن موی میان است ۲

این با که توان گفت، که با آن همه نعمت
دل خوردن ما بر فلک سفله گران است ۳

گر باد به فرمان سلیمان زمان بود
مجنون ترا ریگ روان تخت روان است ۴

روشن گهران از هنر خویش نگویند
اینجاست که جوهر علف تیغ زبان است ۵

مردان حق از دایره چرخ برونند
از چرخ شکایت روش پیرزنان است ۶

بیرون شد ازین دایره بی زخم محال است
ما سست عنانیم و قضا سخت کمان است ۷

ذرات جهان ریزه خور خوان سپهرند
هر چند که بر سفره او یک ته نان است ۸

صائب دم گرمی که برآرد ز جهان دود
در حلقه ما سوختگان باد خزان است ۹