غزل ۲۱۴۲ - لعل تو ز روشن گهری جان جهان است

لعل تو ز روشن گهری جان جهان است
تبخال بر آن لعل، سراپرده جان است ۱

برق رخ گلگون ترا دل خس و خارست
مهتاب بناگوش ترا صبر کتان است ۲

بر صفحه رخسار تو آن خال معنبر
موری است که دردست سلیمان زمان است ۳

در چشم تر من ز خیال خط سبزت
هر گوشه پریزاد دگر بال فشان است ۴

افلاک ز نقش قدم اوست نگارین
آن سرو که در مجلس ما دست فشان است ۵

ابری است که در باغ بهشت است خرامان
چشمی که به رخسار نکویان نگران است ۶

از باده کهنه است نشاط و طرب من
این پیر کهنسال، مرا بخت جوان است ۷

گردون که ز انجم همه تن دیده بیناست
حیرت زده جلوه آن سرو روان است ۸

صائب دلش از صحبت گلشن نخورد آب
شبنم که به خورشید درخشان نگران است ۹