غزل ۲۱۴۳ - چون آینه هر دل که ز روشن گهران است

چون آینه هر دل که ز روشن گهران است
در نقش بد و نیک به حیرت نگران است ۱

غیر از نظر پاک بر آن آینه رخسار
گر آب حیات است، که چون زنگ گران است ۲

چشمی که ز بی شرمی از او آب نرفته است
چون دیده نرگس به ته پا نگران است ۳

دارد دلی آسوده تر از نقطه مرکز
چون دایره هر کس که ز بی پا و سران است ۴

سهل است اگر گوهر ما را نخریدند
یوسف به زر قلب درین شهر گران است ۵

با قامت او هر که به سروست نظرباز
چون فاخته سر حلقه کوته نظران است ۶

این راز که چون خرده گل در جگر ماست
فریاد که چون بوی گل از پرده دران است ۷

انصاف نمانده است درین موی میانان
کوه غم ما فربه ازین خوش کمران نیست ۸

بی خون جگر، آبی اگر هست درین دور
در سینه سنگ و گره بدگهران است ۹

سر حلقه بالغ نظران است چو صائب
چشمی که نظرباز به نوخط پسران است ۱۰