غزل ۲۱۴۹ - چشمی که نظرباز به آن طاق دو ابروست

چشمی که نظرباز به آن طاق دو ابروست
دایم دو دل از عشق چو شاهین ترازوست ۱

بی نرگس گویا، به سخن لب نگشاییم
ما را طرف حرف همین چشم سخنگوست ۲

بس خون که کند در دل مرغان چمن زاد
این حسن خداداد که با آن گل خودروست ۳

در پرده بینایی من نقش دویی نیست
هر داغ پلنگم به نظر دیده آهوست ۴

تا غنچه نگردیم دل ما نگشاید
در خلوت ما رطل گران کاسه زانوست ۵

در روز به مجلس مطلب دختر رز را
صحبت به شب انداز، که صحبت گل شب بوست ۶

صائب چه خیال است که از سینه کند یاد؟
هر دل که گرفتار در آن حلقه گیسوست ۷