غزل ۲۱۵۰ - مرغی که رمیدن ز جهان بال و پر اوست

مرغی که رمیدن ز جهان بال و پر اوست
از عرش گذشتن سفر مختصر اوست ۱

عشق و محیطی است که دلها گهر اوست
نیلی رخ افلاک ز موج خطر اوست ۲

عشق تو همایی است که دولت اثر اوست
بر هم زدن هر دو جهان بال و پر اوست ۳

شیرینی جان چاشنی خنده ندارد
این شیوه جانسوز همین با شکر اوست ۴

سیری ز تماشای خود آن حسن ندارد
تا آینه دیده ما در نظر اوست ۵

چشم تو چه خونها که کند در دل مردم
زان فتنه خوابیده که در زیر سر اوست ۶

شوخی که مرا بی دل و دین ساخته صائب
بتخانه چین پرده نشین نظر اوست ۷