غزل ۲۱۵۶ - روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه است

روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه است
کز چین جبین سلسله جنبان نگاه است ۱

خمیازه گل وقت سحر بی سببی نیست
غفلت نکنم، در خم آن طرف کلاه است ۲

بر داغ سیه روزی عشاق ببخشای
شکرانه آن رو که ولی نعمت ماه است ۳

غربت مپسندید که افتید به زندان
بیرون ز وطن پا مگذارید که چاه است ۴

هر چند که از زلف تو یک پیچ نمانده است
در سینه من مایه صد سلسله آه است ۵

بر خانه من سیل حوادث نکند زور
همواری من دشت صفت پشت و پناه است ۶

پشت لب پیمانه ما سبز شد از زهر
آن ساقی بیرحم همان تلخ نگاه است ۷

صائب عجبی نیست گر آرام ندارم
خاکستر من در گرو صرصر آه است ۸