غزل ۲۱۵۵ - کیفیت می با لب شکرشکن توست

کیفیت می با لب شکرشکن توست
نقلی که می از خویش برآرد دهن توست ۱

کرده است شکرخند به شیرین دهنان تلخ
این شور که در پسته شکرشکن توست ۲

در دیده ما حاشیه گلشن رازست
خطی که به گرد لب رنگین سخن توست ۳

سروی چو تو این سبز چمن یاد ندارد
پیراهن گل، تر ز قماش بدن توست ۴

از غیرت پیچ و خم آن موی میان است
هر تاب که در زلف شکن بر شکن توست ۵

هر چند خط سبز بود آیه رحمت
چون سبزه بیگانه گران بر چمن توست ۶

از موی شکافان جهان است سرآمد
این تیغ زبانی که نهان در دهن توست ۷

خورشید کز او نعل فلکهاست در آتش
پروانه پر سوخته انجمن توست ۸

بر دوزخیان میوه فردوس حرام است
دندان هوس کند ز سیب ذقن توست ۹

صائب طمع بوسه ز دلدار فضولی است
زان لقمه بکش دست که بیش از دهن توست ۱۰