غزل ۲۱۵۷ - یارب دل خون گشته ز مژگان که جسته است؟

یارب دل خون گشته ز مژگان که جسته است؟
این قطره گرم از دل سوزان که جسته است؟ ۱

شد پله میزان ز فروغش ید بیضا
این لعل گرامی ز رگ کان که جسته است؟ ۲

در دایره نه فلک آرام ندارد
این نقطه شوخ از خط فرمان که جسته است؟ ۳

آب از نظر خیره خورشید گشاید
این پرتو از آیینه رخشان که جسته است؟ ۴

دود از جگر خرمن افلاک برآرد
این برق ز ابر گهرافشان که جسته است؟ ۵

در گلشن خلدش نتوان داشت به زنجیر
این طایر وحشی ز گلستان که جسته است؟ ۶

در دامن ساحل نزد چنگ اقامت
این مشت خس از سیلی طوفان که جسته است؟ ۷

بر دامن صحرای قیامت ننشیند
این گرد سبکسیر ز جولان که جسته است؟ ۸

بی آینه بر سنگ زند راز دو عالم
این طوطی مست از شکرستان که جسته است؟ ۹

شد روی زمین از عرقش دامن گوهر
این یوسف شرمین ز شبستان که جسته است؟ ۱۰

خون از نفسش می چکد و زهر ز گفتار
این آبله از خار مغیلان که جسته است؟ ۱۱

بی زخم نمایان نبود یک سر مویش
این صید ز سر پنجه مژگان که جسته است؟ ۱۲

این چهره کاهی گل روی سبد کیست
این برگ خزان دیده ز بستان که جسته است؟ ۱۳

این شعله آه از جگر چاک که برخاست؟
این سرو خرامان ز خیابان که جسته است؟ ۱۴

دل رو به قفا می رود امروز دگر بار
از دام سر زلف پریشان که جسته است؟ ۱۵

صائب دگر امروز همه سوز و گدازی
آهی دگر از سینه سوزان که جسته است؟ ۱۶