غزل ۲۱۵۸ - در پرده شب هر که می ناب گرفته است

در پرده شب هر که می ناب گرفته است
از دست خضر در ظلمات آب گرفته است ۱

شمع سر بالین بودش دولت بیدار
آن را که خیال تو رگ خواب گرفته است ۲

از روشنی عاریتی دل نگشاید
آیینه ما زنگ ز مهتاب گرفته است ۳

عاجز ز عنانداری سیلاب نگردد
دستی که عنان دل بیتاب گرفته است ۴

قربانی ما از نگه عجز، مکرر
تیغ از کف بیرحمی قصاب گرفته است ۵

نتوان ز دل ساده ما تند گذشتن
آیینه ما دامن سیماب گرفته است ۶

از غیرت چشم تر من بحر گرانسنگ
پیچیدگی از حلقه گرداب گرفته است ۷

مسجود خلایق ز عزیزی شده صائب
هر کس ز جهان گوشه چو محراب گرفته است ۸