غزل ۲۱۵۹ - از شش جهتم همچو شرر سنگ گرفته است

از شش جهتم همچو شرر سنگ گرفته است
این بار جنون سخت به من تنگ گرفته است ۱

در پنجه شیرست رگ و ریشه جانم
تا شانه سر زلف تو در چنگ گرفته است ۲

زان چهره گلرنگ خط سبز دمیده است؟
یا آینه بینش من زنگ گرفته است ۳

ایام حیاتم شب قدرست سراسر
تا دل ز من آن طره شبرنگ گرفته است ۴

خون می خلدم در جگر از رشک چو نشتر
تیغ تو ز خون که دگر رنگ گرفته است؟ ۵

چون گوشه نگیرم ز عزیزان، که مکرر
از آب گهر آینه ام زنگ گرفته است ۶

تاب سخن سخت ز معشوق ندارد
صائب که مکرر ز هوا سنگ گرفته است ۷