غزل ۲۱۶۰ - یک دلشده در دام نگاهت نگرفته است

یک دلشده در دام نگاهت نگرفته است
در هاله آغوش، چو ماهت نگرفته است ۱

مغرور ازانی که چو خرد عربده جویی
تیغ ستم از دست نگاهت نگرفته است ۲

زان خنده زنی بر من بی برگ که هرگز
آتش نفسی نبض گیاهت نگرفته است ۳

در باغ جهان شاخ گلی نیست که صد دست
سرمشق شکستن ز کلاهت نگرفته است ۴

چشم سیهی نیست که خواباندن شمشیر
تعلیم ز مژگان سیاهت نگرفته است ۵

سیب ذقنی نیست درین باغ که صد بار
گلگونه رنگ از رخ ماهت نگرفته است ۶

آخر که رسد در تو، که دلهای سبکسیر
دامن به سبکدستی آهت نگرفته است ۷

رحمی به سیه روزی ما سوختگان کن
تا زنگ خط آیینه ماهت نگرفته است ۸

برگرد به میخانه ازین توبه ناقص
تا پیر خرابات به راهت نگرفته است! ۹

آن کس که زند خنده به بیهوشی صائب
پیمانه ای از دست نگاهت نگرفته است ۱۰