غزل ۲۱۶۲ - از مرگ به ما نیم نفس بیش نمانده است

از مرگ به ما نیم نفس بیش نمانده است
یک گام ز سیلاب به خس بیش نمانده است ۱

نازک شده سر رشته پیوند تن و جان
مرغی به لب بام قفس بیش نمانده است ۲

چون برگ خزان دیده و چون شمع سحرگاه
از عمر مرا نیم نفس بیش نمانده است ۳

در ناله دلها ز اجابت اثری نیست
نالیدن پوچی ز جرس بیش نمانده است ۴

نه کوهکنی هست درین عرصه نه پرویز
آوازه ای از عشق و هوس بیش نمانده است ۵

زان حسن گلوسوز که صد تنگ شکر بود
از غارت خط، بال مگس بیش نمانده است ۶

وقت است چو خورشید درآیی به کنارم
کز عمر مرا یک دو نفس بیش نمانده است ۷

بر روی زمین صائب و بر چرخ مسیحا
در انفس و آفاق دو کس بیش نمانده است ۸