غزل ۲۱۶۳ - زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده است

زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده است
زان سیب ذقن قسمت ما دست گزیده است ۱

ما را ز شب وصل چه حاصل، که تو از ناز
تا باز کنی بند قبا، صبح دمیده است ۲

چون خضر شود سبز به هر جا که نهد پای
هر سوخته جانی که عقیق تو مکیده است ۳

شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن
این قطره خون از سر تیغ که چکیده است؟ ۴

ما در چه شماریم، که خورشید جهانتاب
گردن به تماشای تو از صبح کشیده است ۵

در عهد سبکدستی آن غمزه خونریز
شمشیر تو آسوده تر از راه بریده است ۶

تیغ تو چو خون در رگ و در ریشه جان رفت
فولاد سبکسیرتر از آب که دیده است؟ ۷

عمری است خبر از دل و دلدار ندارم
با شیشه پریزاد من از دست پریده است! ۸

صائب چه کنی پای طلب آبله فرسود؟
هر کس به مقامی که رسیده است، رسیده است ۹