غزل ۲۱۶۴ - رخسار تو روز سیه ریش ندیده است

رخسار تو روز سیه ریش ندیده است
زلف سیهت مفلسی دل نکشیده است ۱

بر برگ گلت گرد کسادی ننشسته است
دنبال خریدار، نگاهت ندویده است ۲

ابروی تو پیوسته به خوبی گذرانده است
چشم تو خمار می گلگون نکشیده است ۳

تلخی ندامت نچشیده است دهانت
دندان تأسف لب لعلت نگزیده است ۴

معذوری اگر قدر گرفتاری ندانی
پروانه ای از پای چراغت نپریده است ۵

حق بر طرف توست در آزردن صائب
سر رشته پیمان تو هرگز نبریده است ۶